Karavađo je religijske teme prikazivao na izrazito realističan način, što je u to vreme bilo neobično i često neprihvatljivo.
Umesto idealizovanih svetaca, koristio je modele iz svakodnevnog života, uključujući ljude nižeg društvenog statusa. Zbog toga su neka njegova dela odbijana ili kritikovana, jer nisu odgovarala tadašnjim crkvenim estetskim normama.
